kim, 5 mei 2011
Ethiopië , Addis Abeba °

een derde brief aan het Belgie land

Hallo iedereen

Nog eens een briefje vanuit Ethiopië.
Dit gaat zeer waarschijnlijk wel de laastste zijn.
Een tijdje geleden ben ik een weekje naar Kenia geweest omdat ik mijn visum niet meer kon verlengen. Terug in Ethiopië kreeg ik een visum voor 1 maand in de luchthaven en na weer met een heel bang hartje uren in de immigratie te zitten, veel moeite en zelfs een aantal bedreigingen, heb ik dan toch nog een visum voor 2 maanden bij gekregen. Dit gaat zo bijna de laatste mogelijkheid zijn geweest om mijn visum te verlengen, dus met zekerheid weet ik nu dat ik ergens in de 2e helft van juni terug in België ga zijn. De enige optie om hier nog langer te blijven is trouwen, maar pakt dat dat toch wel wat te snel zou zijn.
Met wat ben ik zo de laatste tijd allemaal bezig; ik was gestart met de kleuterschool te schilderen. De gang/eetzaal heb ik met de lion king beschilderd wat best wel wat tijd in beslag nam, een klein lokaaltje wat een snoezelruimte moet worden en 1 klas is ook geschilderd. Dit alles nam ontzettend veel tijd in beslag omdat ik alles alleen moet schilderen en met een verfborstel van ong. 10 cm. Na lang zoeken en verloren lopen in Mercato (een van de grootste markten ter wereld) had ik toch een verfrol gevonden, maar de kwaliteit van de verf is zo goed dat ik helemaal onder de verf hing na een klein stuk muur te schilderen, dus was de verfborstel toch het beste idee. Brother Kassu was niet echt blij dat ik aan het schilderen was (ik heb het hem ook niet gevraagd of het goed was dat ik schilderde, ik heb gewoon gezegd dat ik ga schilderen), de posteres waren van de muur dus leerkrachten kunnen geen les meer geven?! Zoals altijd is zijn wil wet dus hangen de posters terug aan de muur en zijn de schilderwerken gestopt, maar ik heb wel met zuster Jachim kunnen afspreken dat de vrijwilligers ( gemiddeld zo’n 20 tal) die in de zomer komen de kleuterschool verder schilderen.
Teresa en ik hadden ook opnieuw een resum nieuwe workshops gemaakt voor de leerkrachten. We hebben deze workshops gemaakt vooral vanuit het oogpunt om goed te kunnen werken met de kinderen van het weeshuis, maar dit was niet met broeder Kassu’s goesting. De leerkrachten moeten niet weten hoe de kinderen leven dat is niet belangrijk in Ethiopië?! En met de zinnen “ de kinderen van het weeshuis worden altijd als groep gezien” en “de kinderen krijgen hoofdzakelijk aandacht met negatief gedrag” zouden we zeggen dat de kinderen slecht behandeld worden in het weeshuis en dit brengt de zusters in problemen. De zusters hebben de teksten gelezen en zagen hier geen probleem in, maar opnieuw zoals altijd broeder Kassu’s wil is wet dus heeft hij de workshops stop gezet.
Swat, hier onze conclusies uitgetrokken, hebben we beslist om ons meer te richten op de nursery dat we in het weeshuis zijn opgestart. De nursery is bedoeld voor de peuters die nog niet naar de school gaan. Elke morgen is er telkens 1 uur activiteit in groepjes van vijf kinderen zodat deze uit het huis en vooral uit bed komen en ook wat individuele aandacht krijgen. Ontzettend vermoeiend en druk, maar heel aangenaam.
Na mijn bezoek aan het mother Teresa huis in Sidistkillo (een “gehucht” in Addis) heb ik ook beslist om daar minimum 1 namiddag per week te helpen. Ik was ontzettend onder de indruk na mijn bezoek daar. In Sidistkillo hebben ze twee grote delen. Het eerste deel is het huis voor de zieke en de stervende mensen (wat ook op de poort staat geschilderd) dit bestaat uit 2 gebouwen. 1 gebouw is voor de mannen en 1 gebouw voor de vrouwen. In de gebouwen zijn er verschillende zalen volgestauwd met bedden voor patiënten met verschillende problematieken. Vele komen naar dit huis om niet alleen en vergeten te moeten sterven. Deze mensen krijgen ook een “deftige” begrafenis wat anders niet het geval zou zijn. De mannen hebben het “beste” gebouw, want hier zijn ramen, bij de vrouwen zijn er geen ramen en gebeurt alles afgescheiden van de wereld.
Het tweede deel in Sidistkillo zijn de kinderen. In dit deel zijn drie verschillende delen. Het eerste deel is voor kinderen met een beperking. Alle kinderen zijn wees of achtergelaten, maar ze zijn niet allemaal HIV positief. Deze kinderen worden om 5 u s morgens uit hun bed gehaald om gewassen te worden, om daarna heel de dag vastgebonden op een stoel te zitten of op de mat te liggen. Hier besteed ik tijd om telkens individueel met een kind iets te doen om het toch wat te stimuleren en aandacht te geven. De kinderen genieten er ontzettend van en het geeft mij ook veel voldoening. Toch mag ik er allemaal niet te veel bij nadenken dat de kinderen heel de dag vastgebonden zitten zonder enige stimulatie en alles dat voor hen gedaan word, anders word het te confronterend. Daarom dat ik ook niet meer dan 1 of 2 namiddagen naar Sidistkillo ga.
Een tweede deel hier zijn de moeders met hun kinderen. De moeders zijn ziek en/of niet in staat om hun kind op te voeden. De moeders worden hier voor maximum 3 maanden begeleid door de zusters om daarna terug naar huis te gaan.
Het derde deel hier zijn de weeskinderen die voor adoptie gaan. Deze kinderen zijn allemaal HIV negatief (niet alle landen geven de toestemming om een HIV positief kind te adopteren). In dit deel zie je een zeer groot contrast met de rest van de gemeenschap. Kinderen worden hier goed verzorgd, hebben een mooie ruimte,... alles om mogelijke adoptieouders te overhalen om hun toegeweze kind te adopteren. Niet ech teerlijk, maar opnieuw, soms mag je niet te veel blijven stilstaan bij de dingen.
Ook doe ik nog steeds geregeld nacht shiften in de kliniek bij mensen en kinderen die op sterven liggen. Ik blijf het verhaal van pijnmedicatie voor paliatieve zorg geregeld herhalen, maar nog steeds is hier geen verandering in. Wel heb ik in tussentijd ondervonden dat babytjes die sterven minder lijden dan oudere kinderen of volwassenen. Een paracetamol van 1 gram voor een babytje maakt een groot verschil, maar voor een ouder kind of een volwassene heeft dit niet veel effect. Het is vaak ook wel moeilijk om de juiste medicatie te krijgen, dus is pijnmedicatie minder belangrijk dan medicatie waarbij een leven kan gered worden. Ook is hier wel de schrik dat er op een moment geen medicatie meer gaat zijn. Ethiopië heeft geen fabriek dat medicatie maakt en is dus afhankelijk van import en vermits alles zo “stabiel” is zou dit inderdaad zo wel eens voor een probleem kunnen zorgen.
Ondanks wel wat frustraties, is het toch een heel aangename ervaring en geniet ik er nog steeds wel van, maar het is ook wel heel confronterend en hard.
Ook in Ethiopië gaan er wel wat geructhen rond over protesten tegen de overheid wegens oneerlijke verkiezingen( 99% van de bevolking zou opnieuw voor deze regering gestemt hebben, maar als je rondvraag doet, heeft niemand voor deze regering gestemt), maar deze geruchten worden tot nu toe nog steeds onderdruk door een “massamoord” door de overheid op betogers tegen de overheid een aantal jaar gelden. Ook voelt de overheid de druk en weerstand en proberen ze de mensen te sussen met bijvoorbeeld vastgestelde prijzen voor eten, meer export,... veel mooie woorden en een aantal dingen zijn ook wel goed, maar op het beid van export zijn er toch wel wat gaten. Uit een studie bleek dat Ethiopië niet goed scoorde in export van groenten en fruit (alles is hier biologisch wat de kwaliteit heel goed maakt, maar de aantallen kleiner). Dus nu zijn ze gestart met het uitvoeren van bananen en appelsienen, wat goed is voor de economie hier, maar het probleem is dat je nu geen bananen en appelsienen meer kan vinden in de winkels omdat alles wordt uitgevoert terwijl de productie eigenlijk te beperkt is.
Zoals je dus kan lezen ben ik nog steeds met vanalles bezig en vind ik altijd wel iets nieuw om te doen, maar toch ga ik blij zijn terug in België te zijn. Heimwee begint toch wel meer op te kome en ook van de andere kant krijg ik meer te horen dat ik misschien toch wel een beetje gemist wordt. Toch ga ik er nog van genieten voor de laatste twee maandjes ondankst het hier nu wel nat en koud is. Het regenseizoen blijkt gestart te zijn wat betekent veel regen, onbereikbare wegen (we kunnen dus niet meer in of uit Asco), weinig electriciteit dus geen internet, licht en ook geen water buiten regenwater. Trouwens na een tijdje kan je hier wel gewoon water van de kraan drinken en zelfs regenwater is drinkbaar en perfect om u mee te wassen, dus zetten we hier vlijtig onze emmertjes buiten als het regent.
Zo dit gaat dan ongeveer het laatste briefje zijn vanuit Ethiopië.
Ik hoop van jullie te horen nog voor ik terug in België ben.

Dikke kussen en knuffels
Kim

P.S. en opnieuw sorry voor de waarschijnlijk vele schrijffouten en het van de hak op de tak springen, maar het wordt steeds moeilijker om me deftig in het Nederlands uit te drukken.

Met HalloBuitenland.be kun je Kim in Ethiopië echt goedkoop bellen!